Ebekulak

Reklamcılık, o yaratıcılık süreci yüzünden her daim imreneceğim (sektör her ne kadar içindekiler tarafından “shithole” olarak gösterilse de) ve içimde ukte olarak kalacak bir meslekmiş gibi gözüküyor (zaman ne getirir bilinmez). Bugünün reklamlarının işin sanatla harmanlanan en üst noktasında olduğu kabul edilse de, buralara nasıl gelindiği de, bilinmesi gereken önemli bir süreç.

Kimsenin itiraz edeceğini sanmıyorum, bu işin kralı amerikalılar. Madison Avenue’da reklamın tarihini yazmaya başlayan bu “mad men”(bir başka post konusu olabilecek kadar enfes bir dizi)ünvanlı adamlar bakın 50′li yıllarda nasıl da beyinlerini özgürce çalıştırmışlar. bugün bu ilanların %10′unu alenen içeren bir çalışma fark edilse ne reklam ajansı kalır, ne de reklamveren firma…50′ler ve 2000′ler…o yıllardaki serbestlik doğru muymuş? yoksa bugün çok ikircikli bir modern toplum mu söz konusu? hangisi doğru hangisi yanlış? işte sayın seyirciler, konsepte uygun nostaljik bir edayla sunumu sonlandırmak gerekirse güldürürken düşündüren, düşündürürken ya bi saniye tekrar güleyim sonra düşünürüm dedirten reklam afişleri.

Kaynak: Tüm zamanların en tuhaf klasik reklamları

Bir haber programı izlerken bayan spikeri beğenirsem, hele bir de boynundan aşağıya doğru şöyle bi süzdüysem, spiker sözünü şaşırır. 10′da 7.

“Look, other bands, they want to make it about sex or pain, but you know, The Beatles, they had it all figured out, okay? “I Want to Hold Your Hand.” The first single. It’s effing brilliant, right?… That’s what everybody wants, Nicky. They don’t want a twenty-four-hour hump sesh, they don’t want to be married to you for a hundred years. They just want to hold your hand.”

VIA | VIA

Ne zamandır bunu yazasım vardı ama “bu blogda din/politika konuşulmaz” prensibim nedeniyle yazamıyordum. Ama olacak gibi değil.

İran’da seçimler sonrası büyük protestolar yapılıyor, McG’nin öngörülerinin aksine gelecekte olası bir insan-robot savaşında iletişim kaynağımızın radyo değil twitter olacağı bir kez daha göz önüne sokuluyor.

Tabi bu sırada “kalbini koru kırmızı giy” mentalitesi hortluyor ve İran’daki göstericilere destek vermek için profil resimleri yeşeriyor.

…

İran’daki radikal dinci yönetime karşı protestoların renginin yeşil olması sadece bana mı yanlış geliyor?

Yani…

Yeşil.

Yeşil.

Dünyanın bu coğrafyasında yeşil’in temsil ettiği şeyler nedir haberiniz var mı?

Tamam niyetiniz başka. İyilik, barış, carebear. Ama renk seçimi yanlış. Stratejistin, ajansın hatası kampanyayı çolak bırakmış. Halbuki bunun konkurunu açmış olsalardı negzel fikirler çıkardı.

“Free_Iran is now following you on Twitter!“

Ölümle ilgili sorunlarım var.

Ölüm haberi vermek, ölenin ardından yakınlara/sevenlere baş sağlığı dilemek…çok zorlanıyorum bunlarda.

Türkiye saatiyle 26 Haziran sabaha karşı 0:30 sularında Michael Jackson’ın kalp krizi geçirdiği ve hastaneye kaldırıldığı haberi geldi. İlk başta basit bir kalp spazmıdır, reklamdır, rokettir, uzaydır diye çok ciddiye almadım. Sonra dendi ki hastaneye geldiğinde nefes almıyormuş. Ne CNN, ne BBC, Twitter’ı açtım, güvendiğim insanların yorumlarına baktım. Friendfeed’de herkes duyduklarını, kaynaklarını paylaşıyordu. İlk önce 1 sularında TMZ’den “öldü” haberi geldi. İnanası gelmedi insanların. Sonra sırayla LA Times, CBS, BBC ölüm haberini onayladı. Bir tek CNN komada olduğunu, ölüm haberinin kendi kaynaklarınca onaylanmadığını söylüyordu. Ben de hiç sevmediğim CNN’e güvenip “ölmemiştir, CNN ölmedi diyor!” diye izliyordum.

Velhasıl kelam, Pop müziğin kralı Michael Jackson aramızdan ayrıldı. 90′ların ikinci yarısından sonra kariyeri ve imajı ciddi bir düşüş yaşamış olsa da bir dönem boyunca, bir jenerasyon için Michael Jackson aramızda dolaşan tanrılardan biriydi. 20. yüzyılın ve hatta tarihin en büyük sahne sanatçılarından biriydi. Müziği, 80′lerle ilgili nadir “çok iyi” şeylerden biriydi. Ve hala onun gibi dans eden kimse yok.

Robert Scoble, “Elvis’ten beri bir müzisyenin ölümü bu kadar büyük etki yaratmamıştı” dedi dün akşam. Aklıma Man In Black filmi geldi. Azılı bir romantik olarak tıpkı Elvis gibi, Michael’ın da ölmediği, sadece evine geri döndüğünü düşünmek hoşuma gitti.

Müsadenizle en sevdiğim şarkısıyla kendisine eve dönüş yolunda el sallıyorum.

“I draw pictures, from your titles.” diyor Sam Brown

iPhone kılıfları, laptop skinleri araştırmış olanların mutlaka karşısına çıkmıştır bir kere explodingdog çizimleri, kırmızı robotları çok meşhur. Çok güzel. Gönderilen cümlelerden bazen çok ilginç yorumlar çıkarabiliyor. Çizimleri gayet basit, paintle veya kuruboya ile çizilmiş gibi. Ama nedense insanın hoşuna gidiyor.

İlk gördüğümde demiştim ki “lan bu adama 10binmilyon title yağıyodur, denediğime bile değmez.” sonra geçen hafta dayanamadım attım bir mail. ÇAT! diye ertesi gün çizim sitesindeydi.

Sempatime sempati kattı.

Yeri gelmişken, Türkiye’den çizimlerini çok beğendiğim Bengi Gençer de böyle bir şey yapsa ne güzel olur değil mi? Ama friendfeed’den takip ettiğimiz kadarıyla kendisinin işleri başından aşkın. Ama yine de güzel olurdu bence.

Özel gün ve hafta kutlayabilenlerden değilim. O yüzden gönlümün en derininden gelen en saf duygularımı yansıtan bu videoyu iletiyorum sevgili Tuğrul’a.

Sanırım bir duş yapsam fena olmayacak. Kokunu üzerimden çıkarmam lazım.

…

Düşündüm de, yarına kadar bekleyebilir.

…

Neyseki geçtiğimiz 2 gün bütün kıyafetlerimi yıkamıştım…

Yılın en iyi filmlerinden biri olarak nitelendirilen Up öncesinde gelenek gereği yayınlanan yeni Pixar kısa filmi, Partly Cloudy (Parçalı Bulutlu). Kelimeler kifayetsiz.