Ebekulak

Bunlar ne ki? Şimdi vapurda giderken dışarı bakıp gördüğün manzara, resimdeki martılar bile siyah beyaz geliyor. Radyolar, mp3 listeleri hep en manidar şarkıları çalıyor. Evin duvarları üstüne üstüne geliyor, kendini dağlara taşlara vurasın var. Hiçbi yerde yarım saatten fazla oturamıyorsun. İstiyorsun ki evde tek başına hiçbirşey yapmadan yada aylardır yapmak isteyip yapamadığın her şeyi yaparak geçir geceyi ama hep birileri var hayatında, gittikçe daralan bir çemberin içinde köşe kapmaca oynuyorsun kendi kendine.

İyi de, şimdi patronun gelip bi “aferin” çekse, random bi arkadaş buluşmasında çakmak çakmak bakan kumralla özlediğin frekansta bi geyik çevirsen, telefonun “dalili dülülü” diye çalsa beklemediğin anda beklemediğin ve belki de tanımadığın kişilerce, yada sadece kendini suyun içine atıverip her şeyin denize karışıp gitmesine izin versen. 3 haftadır her gece rüyanda attığın kulaçlar gerçek olsa. Bütün bunlar hafızanın derinliklerine gidip suratına o aptal sırıtış oturup hayattaki her şey bir anda true color olmayacak mı sanki? Olacak.

Madem öyle, ne demiş Telepopmusik, “Another day…just breathe.”