Ebekulak

Araba olayına hiç hevesli olamadım.

Bizim ailenin kadrolu araba delisi abimdir. Gece karanlıkta arka far ışıklarından model bilirdi falan. Ben nötrdüm. Her erkek çocuğu gibi benim de oyuncak arabalarım vardı, Batmobile severdim, NFS oynardım ama o kadar yani. Ergenlik, Ergenlik-sonrası dönemde hiç böyle aman babamın arabayı çalayım, yok düzlükte direksiyon çalışayım hevesim olmadı. 18 yaşıma girdiğim gün ehliyet kursuna da başvurmadım.

Sonra bir gün, arabası olan bir kızla çıkmaya baÅŸladım. KulaÄŸa nası geliyor bilmiyorum. Ama bir süre sonra erkeklik gururu denen ÅŸey bastırıyo filan. Her yere sevgili alıyo, götürüyo, getiriyor. Ä°nsanın biraz içine oturuyor. Ufaktan silkinip “lan bu iÅŸ böyle olmayacak” diyip ehliyet kursu, ehliyet, araba pratikleri yaparken filan ayrıldık.

SoluÄŸu Antalya’da aldım, moralim yerlerde, ev üstüme üstüme geliyor yerimde duramıyorum. Aldım arabayı vurdum kendimi yollara. Önce geceleri mahalle civarlarında ufak turlar. Sonra gündüz sakin saatlerde trafik derken 15 gün sonra arkadaÅŸları evlerinden toplayıp denize götürmecelere baÅŸladım. Ve anladımki hagadende güzel bir ÅŸey araba.

Araba kullanmanın zevki bambaÅŸka. Tabi Antalya’da yazın araba kullanmak kolay, yiyosa Ä°stanbul’da kullan. Kullandım da. Bir sonraki sevgilim Külkedisi idi, belli bir saatte evde olması gerekiyordu ve aksi gibi evi uzaktaydı.

O dönem abimle bir anlaÅŸma yaptık. Ona ev bana araba lazımdı ve ev anahtarları karşılığında abimden arabanın anahtarı ve ruhsatını almıştım. Ä°stanbul trafiÄŸinde ufak tefek bir iki sürtünme dışında sorun yaÅŸamadan, ÅžiÅŸli-Kanlıca hattında iÅŸlek aylar geçirdim. Abimin “rüzgarı arkadan alırsa 120 görür” dediÄŸi Twingo ile 166 kilometre de gördüm, kız arkadaşımın bana ihtiyacı olduÄŸu bir baÅŸka akÅŸam tır trafiÄŸi arasında ÅžiÅŸli’den 16 dakikada Kanlıca’ya da gittim.

Aman da aman diyorsanız hiç başlamayın. Aman da aman bi durum değildi, çünkü kelle koltukta gidiyordum. Çünkü tek bir dersine girmediğim, kitabını açıp tek satır okumadığım bir ehliyet kursu ve sınavından almıştım ehliyeti. Vasıflı olduğum tek konu dünyanın en iyi öğretmeni olan babamdan araba kullanmayı öğrenmiş olmamdı. Yine de bu trafik denen, hele İstanbul trafiği denen illette tecrübe ve refleksler, hızlı düşünüp doğru tepkiyi göstermek yaşamla ölüm arasındaki farkı oluşturuyor. Ve söz konusu yaşam sıklıkla kendi yaşamın olmuyor.

Öte yandan yaÅŸ hala 20′lerin ilk yarısında. Kanım kaynıyor. Bastımmı araba kaçsın, bir iki makas atayım, efendime söyliyim, arabayı kaydırayım filan istiyorum…….da, cesaret edemiyorum. Dedim ya, hiç öyle araba delisi olmadım, kafam fiziÄŸe de pek basmaz. Åžimdi arabayı kaydırayım derken 4 takla atıp bariyerlere girmek var.

Geçenlerde yine bi gaza geldim, açtım baktım ileri sürüş teknikleri eÄŸitimlerine. Görüyorum çünkü, Show TV’de bi arabalarla ilgili program vardı, iÅŸte teorik eÄŸitim sonra arabanın etrafında bi güvenlik iskeleti gibi biÅŸey giydiriyolar, ani tepkileri filan uygulamalı geliÅŸtiriyosun.

Yok abicim. Normal bir insan olarak gidip bunun eÄŸitimini alamıyosun. “Abi hani yaÅŸam, ölüm, trafik, türkiye’de asfalt kötü, şöförler deli?” diyosun. “Allah yardımcın olsun, aslansın kaplansın iyi şöförsün” diyolar.

Derken cuma günü gözüme çarptı. MiTo kampanya yapmış. MiTo zaten güzel araba, hatta kendisine buradan “seksi misin lan?!” demek istiyorum.

Neyse, dağıtmayalım konuyu. Kimileri kampanya adına 19 çeÅŸit maymunluk yaparken, Alfa Romeo demiÅŸki, “ey genç üniversiteli. Al MiTo’yu, Volkan Işık’la ileri sürüş teknikleri eÄŸitimi bizden sana hediye.”

Nası yani? Baya baya müşterinin iyiliğini, can güvenliğini düşünen bir kampanya?!

Hemen ardından “Volkan Işık kim ki?” dedim haliyle. Baktım. Ralli pilotuymuÅŸ.

Durduk yere MiTo’yla ÅŸekil yaptığım, aralardan kaçtığım hayallere daldım.

Hayal kurarmış, kader gülermiş.

GeçtiÄŸimiz hafta ÅŸu tweetimde bahsetmiÅŸtim. Bundan yaklaşık 5 yıl önce kendileri hakkında “kestane lan bunlar” beyanında bulunduÄŸum gel gelelim dünyanın büyük çoÄŸunluÄŸunun benimle aynı fikri paylaÅŸmadığı bazı müzik gruplarına bana kendilerini kanıtlamaları için bir ÅŸans tanımıştım. Hiçkimse 19 yaşında vardığı bazı sonuçlara ölene kadar baÄŸlı kalmamalı netekim.

Geçen bir haftada ilk etap bünyesinde yüksek dozda Pink Floyd, The Doors ve Led Zeppelin aldım bünyeye. İşte sonuçlar;

Pink Floyd:

Bahsi geçen 3 grup arasında kendimi en çok beÄŸenmeye hazırladığım grup onlardı. Evet, bir ÅŸeyler yapmışlar, bir ÅŸeyler baÅŸlatmışlar bunun için saygı duyuyorum kendilerine. Kesinlikle muhteÅŸem olan, çağının çoook ötesinde bir kaç ÅŸarkıları da var ama sevgili Barış Manço’nun “bir çiçekle bahar olmaz” dediÄŸi gibi, 2-3 güzel ÅŸarkıyla da efsane olunmaz beybe.

Pink Floyd gözümde gelmiş geçmiş en overrated grup ünvanını korumaktadır.

Pink Floyd aksine en negatif duygularla yaklaÅŸtığım grup ise The Doors idi. Beni en çok ters köşeye yatıran grup da The Doors oldu. Dinlerken çok büyük zevk aldım ama aynı zamanda 5 yıl önce bu grubu hiç beÄŸenmediÄŸim için de kendi kendime mutlu oldum. EÄŸer ergenlik dönemimi The Doors severek geçirmiÅŸ olsaydım korkarım uyuÅŸturucu maddelere olan bakışım bugünkü gibi olamazdı. Yine de, geç kalmış olsa da, the Doors’un müzik listemde hakettiÄŸi yeri almış olmasından memnunum. HoÅŸgeldin Jim, hoÅŸgeldin Ray.

Ä°tiraf etmeliyim ki Pink Floyd faciası üstüne The Doors’un yaÅŸattığı mutluluk Led Zeppelin’e fazla vakit ayıramamama neden oldu. Tıpkı Doors gibi, LSD kuÅŸağından oldukları daha ilk notadan belli oluyor ve evet, Led Zeppelin belki asla durup dururken dinlemek isteyeceÄŸim bir grup olmayacak, yine de bu arada bir shuffle’dan fırladığında mutlu olmayacağım anlamına gelmiyor.

Gelecek hafta efsaneler vs kestaneler listeme Ramones ve Nirvana ile devam edeceÄŸim. Takibi kesmeyin.