Yalnızlık herhalde, bir insanın saklamayı düşündüğü en son şey olmalıdır. Fakat yine de konuşulsun istemezsiniz. Size öyle öğretilmiştir, ayıptır çünkü yalnızlık. Yekten “deli” diyen de olur, “Bakma sen, bugünlerde en düzeyli ilişki, yalnızlık aslında” derken gözlerinize “Seni aklına çaktığımın manyağı seni, kimbilir ne arızan var ki, kimselerle geçinememişsin, ısırsa bana da bulaştırır mı acaba” gibisinden bakan da.
Oysa sanıldığından çoktur yalnız nüfusu; kişi başına bir yalnız düşer.
Kitabın kendisi zaten muhteşem, ama sırf şu başlık ve arka-yazı için bile alınır, okunur. Di mi Benjamin?
