Eve dönerken Taksim’den yürüyesim geldi.
Herhangi bir günün eve dönüş rotasını izlemek istemedim. Hayatımın yeni bir sayfasına açılan bir gün bugün. Yeni yıl beraberinde pek çok yeni şey getirdi ve o saf heycanla daha fazla yeniliğe açığım.
Taksim meydana yürüdüm, metroya inmek yerine otobüs durağına gittim. Gelen ilk otobüse bindim. Orta boşluğa bakan koltukta, cam kenarındaki güzel kızın yanına oturdum.
Müzik dinliyorum, an itibariyle Sean Paul’den Temperature çalmakta, sesini kıstım biraz. Sonraki şarkı shuffledan Bob Marley çıktı, “I don’t want to wait in vain for your love”, sesi biraz açtım, %55 civarlarında. Harbiye’ye yaklaştık. The Smiths, There’s A Light That Never Goes Out çalmaya başladı. Sesi sonuna kadar açtım, gözümün önünden filmden sahneler geçiyor.
“To die by your side, is such a havenly way to die” diyor Morrissey.
Yanımda oturan kız koluma dokunuyor. 1 milisaniyelik sürede “OMG 500 DAYS OF SUMMER’IN AYNISI HAYALLERİMİN KADINI MI BU ACABA?!” diye düşünceler eşliğinde kafamı çevirirken az önce süper soğuk havadan gelmiş olmamdan kaynaklı ısı dengeleme amaçlı sıvı sümüğün burnum derinliklerinden aşağı yola koyulduğunu hissediyorum. Umutla dehşet arası duygular arasında kalmışken kulaklığı çıkarıp kıza gülümsüyorum.
“Sesi biraz kısar mısın” diyor.
