Ebekulak

Bir sosyal medya çalışanı ve kullanıcısı olarak günün herhangi bir anında en az 4 farklı kaynaktan bilgi akışına maruz kalmak ve bunların en azından üçünü gerçek zamanlı takip etmek zorundayım. Buna alışığım.

Bu sebepten arada bir okula gidip derslere girdiğimde çok sıkılıyorum. Hayır, dersin kendisinden değil, ama 2 saat boyunca tek bir kaynaktan bilgi almak zorunda olduğum için.

Keşke hocaların bi sidebar’ı olsa, extension destekleseler. 19. yüzyıl şiiri dersinde mesela aynı zamanda gotik yazını veya ingiliz edebiyatı üzerine feedleri de takip edebilsem.

Bilgisayarımda şu aralar kontrolsüzce büyüyen bir “izlenecek filmler” yığını var. Bugün kahvaltı eşliğinde bir tanesini listeden çıkarayım dedim, sırasıyla Hangover ve Up in the Air ile başarısız iki deneme yaptıktan sonra (vlc’nin başı ağrıyormuş) sonunda Disney’in uzun yıllar sonra yaptığı yeni animasyonu The Princess and The Frog’u izledim.

Uzun uzadıya yapacak yorumum yok. Klasik Disney, New Orleans’da geçen bir masal. Başından sonuna Jazz ve blues ile süslenmiş ki filmden memnun kalmam için bu bile yeterli.

Evet güzel filmler, Pixar ve Dreamworks animasyonları izliyoruz, ama Disney’in, o daha bir çocuklara yönelik, mesaj kaygılı ve mutlu filmlerini özlemişim.

Bence izleyiniz, tercihen kardeşinize, yeğeninize de izletiniz.

Read-Write-Web’de Facebook’un login sistemi ile ilgili bir yazı yayınlanıyor. “Facebook Login” şeklinde yapılan bir google aramasında bu yazının linki 7. sırada çıkmakta.

Buraya kadar sorun yok, ancak yazının altında yer alan yorumlara bakınca onlarca kişinin siteyi Facebook’un yeni login sayfası zannetiğini görüyoruz.

Geneli oluşturan kullanıcılar için internet’in internet explorer olduğunu ve erişmek istedikleri her şeyi (açılış sayfası olan) google’a yazıp çıkan ilk sonuca tıkladıklarını kolaylıkla unutuyoruz.

Kaynak-1
Kaynak-2

Efendim, 2.5 yıl önce HSBC bankasında olan vadesiz hesabım ve advantage campus kredi kartıma dair borçlarımı kapatıp, üzerinde +5 lira bakiye bırakarak ve şubeden bankayla ilişiğimin kesildiğine dair sözlü ve yazılı güvence aldıktan sonra hayatıma Garanti Bankası ile mutlu ve mesud bir şekilde devam etmekte idim.

Bugün e-mailimde “Advantage CampusCard Şubat Ayı Ekstresi” diye bir mail ile karşılaştım. Inbox’da kısa bir arama yaptıktan sonra 1.5 yılı aşkın süre bana ilişmeyen HSBC’nin, Kasım ayından itibaren kredi kartı ekstresi kesmeye karar verdiğini ve +5 liralık bakiyeden her ay tırtıkladığını fark ettim.

Durumu netleştirmek için HSBC telefon bankacılığına başvurdum. İlk müsabaka sesli yanıt sisteminden bir insana erişmekti. Bankayla ilişiğimi kestiğim için müşteri numarası veya telefon bankacılığı şifresi sahibi değildim. Doğal olarak bir insana erişemedim. İnternette kısa bir araştırma yaptıktan sonra öğrendim ki sesli yanıt sistemi devreye girdiği anda önce 7 sonra 0′a basmak bir insana erişmek için en garantili yöntem.

Bir insana eriştikten sonra ikna yeteneklerimi konuşturmam gerekiyordu çünkü telefondaki hanım benim bankaya 5 lira borçlu olduğumu söylüyordu. Uzun süre çabaladıktan sonra benim bankaya borcumun olmadığı, aksine + bakiyem olduğu ancan bilinmeyen bir sebepten bankanın + bakiyemi borç varmış gibi tekrar işleme aldığı ortaya çıktı.

Sonuç olarak hesabımda bulunan 4 lira 12 kuruş’un HSBC Bankası kasasına tarafımdan hibe edilmesini onayladım ve umuyorum ki bu sayede bankayla ilişiğim bu sefer hagadende kesildi.

Sizlere de tavsiyem, eğer vakti zamanında HSBC ile çalışıp ilişğinizi kestiyseniz, bir kontrol edin mailinizi filan. Durup dururken size tekrardan borç işletmeye karar vermiş olabilirler.

Geç olsun güç olmasın.

videonun altındaki linke tıklayana da bonus var hem.

Read the rest of this entry »

Semizhatun’un son eseri.

Diğer işleri mişleri için 1 - 2 - 3

Yaptığım genellemelerin yanlış olduğunu ben de biliyorum.

Ama bu, bahsettiğim şeylerle genelleyecek kadar sık karşılaştığım gerçeğini değiştirmiyor.

Cuma günü iş yetiştirme telaşı.

Pazartesi, haftasonundan biriken işleri temizleme telaşı.

Vallahi haftanın en rahat ve ferah günü Çarşamba oldu…

Eve dönerken Taksim’den yürüyesim geldi.

Herhangi bir günün eve dönüş rotasını izlemek istemedim. Hayatımın yeni bir sayfasına açılan bir gün bugün. Yeni yıl beraberinde pek çok yeni şey getirdi ve o saf heycanla daha fazla yeniliğe açığım.

Taksim meydana yürüdüm, metroya inmek yerine otobüs durağına gittim. Gelen ilk otobüse bindim. Orta boşluğa bakan koltukta, cam kenarındaki güzel kızın yanına oturdum.

Müzik dinliyorum, an itibariyle Sean Paul’den Temperature çalmakta, sesini kıstım biraz. Sonraki şarkı shuffledan Bob Marley çıktı, “I don’t want to wait in vain for your love”, sesi biraz açtım, %55 civarlarında. Harbiye’ye yaklaştık. The Smiths, There’s A Light That Never Goes Out çalmaya başladı. Sesi sonuna kadar açtım, gözümün önünden filmden sahneler geçiyor.

“To die by your side, is such a havenly way to die” diyor Morrissey.

Yanımda oturan kız koluma dokunuyor. 1 milisaniyelik sürede “OMG 500 DAYS OF SUMMER’IN AYNISI HAYALLERİMİN KADINI MI BU ACABA?!” diye düşünceler eşliğinde kafamı çevirirken az önce süper soğuk havadan gelmiş olmamdan kaynaklı ısı dengeleme amaçlı sıvı sümüğün burnum derinliklerinden aşağı yola koyulduğunu hissediyorum. Umutla dehşet arası duygular arasında kalmışken kulaklığı çıkarıp kıza gülümsüyorum.

“Sesi biraz kısar mısın” diyor.