Ebekulak

via, from

Evde olmak gibisi yok.

5 yıldır içinde bir fiil yaşamadığınız bir evde, gecenin zifir karanlığında yataktan kalkıp, bir uçtan öbür uca hiçbir eşyaya çarpmadan yürüyüp, elinizi attığınız ilk yerde ışığın düğmesini bulmak. 5 yıl önce de su içtiğiniz şişeyi alıp, 5 yıl önce de aynı yerde duran bardağınızdan kana kana o suyu içmek o kadar güzel bir duygu ki.

Haftasonu, ani bir kararla Antalya’ya, ailemi ziyarete gittim. Morali ve sağlığı bozulmuş olan anneme her iki hususta da biraz pozitif etkisi olur diye umut ederek. Öyle aman aman bir sürü ilginç olay geçmedi başımdan, ama yinede özlemişim işte. Hiç sevmeyerek taşındığımız, hiç sevmeyerek yaşadığım, ve hiç sevmeyerek içinden çıkıp istanbul’a geri döndüğüm şehri, tüm anılar, alışkanlıklardan daha çok özlenir kılan yerde, evimde olmak. Ailemle olmak. Güzel geldi vallaha.

There’s no place like home…

Waking up in the darkest hour of the night, thirsty, and walking from one end of the house to the other, the house you haven’t living in for longer than a couple weeks for 5 years. Not touching one piece of furniture while walking in the darkness. The light button is right on the spot that you put your hand on. Same bottle, same glass, same place. Such a good feeling.

This weekend I payed a visit to my mom and dad in Antalya. It was a pretty impulsive move encouraged by my mother’s poor health and mood, hoping that I might help her feel better in both ways. There weren’t anything special or worthy of telling like a story, but it felt damn good to be back in home, with my parents.